FIBA Liga šampiona - takmičenje koje postaje sve ozbiljnije

Foto: FIBA

Da bi neko takmičenje zaživjelo na pravi način, potrebno je da prođe određeno vrijeme. Niko preko noći ne može napraviti vrhunski projekat. Ali da bi neki projekat bio uspješan, bitno je da konstantno ide uzlaznom putanjom.

Kada je FIBA definitivno odlučila da uđe u ''rat'' sa ULEB-om i da napravi ''svoju'' Evroligu odnosno FIBA Ligu šampiona, svi su na taj potez FIBE gledali negativno. Nepovjerenje, kolutanje očima ali i podsmijavanje. Takve su bile reakcije ljudi. Ne treba zaboraviti da je FIBA skoro uništila svojim potezima evropsku košarku na prelazu iz prošlog u novi vijek pa je evropsku košarku spasila upravo koancelarija ULEB-a.

Sama Liga šampiona prve sezone je bila zanimljiva za ljude sa naših prostora jer je te sezone u Ligi šampiona bila i ekipa Partizana. Ligu šampiona igrali su i Mornar i Mega dok je Igokea eliminisana u kvalifikacijama za ovo takmičenje.

Sam sistem na početku nije bio dobar. Bilo je četiri grupe sa osam ekipa i svaka ekipa je igrala 14 kola. Tu je FIBA pokušala parirati onom starom sistemu Evrolige gdje je doduše bilo tri grupe sa osam ekipa ali je u suštini princip bio sličan. Oni sa najvećim budžetima su dobro plivali u takvom sistemu ali klubovi sa manjim budžetima su se baš mučili i više im je bila patnja to što igraju nego što im je činilo zadovoljstvo.

Ipak, FIBA je po tom modelu gurala prve četiri sezone svoga postojanja. Pa ma koliko sam takav sistem takmičenja bio sa manama, definitivno je i tada takmičenje raslo. Onda je došla korona i tada se ispostavilo koliko zapravo samo takmičenje vrijedi.

Kad je krenuo virus, ''famozna'' Evroliga se srušila kao kula od karata. Sezona je poništena kao da je nije ni bilo. FIBA je završila prekinutu sezonu. Jeste to bilo pred start nove sezone odnosno krajem septembra, ali činjenica je da je FIBA uspjela naći načina da završi sezonu.

A onda je uslijedila odluka koja će podignuti takmičenje za nekoliko nivoa. Umjesto četiri grupe sa osam ekipa, takmičenje je promijenilo sistem u osam grupa sa po četiri ekipe. Nakon grupne faze išao bi TOP16 sa četiri grupe po četiri ekipe a onda završnica sezone. Prošle sezone to je bio završni turnir najboljih osam ekipa.

Ove sezone su opet napravili neke promjene. Prvi u grupi išao je direktno u TOP16 a drugi i treći igrali su baraž. Tako je faktički samo četvrti automatski ispadao nakon šest kola. Takođe, napravljena je promjena i za završnicu. U četvrtfinalu je uvedena plej of serija a potom će se igrati završni turnir sa četiri najbolje ekipe.

Dakle, ne prepušta se ništa slučaju nego se donose odluke kako bi se takmičenje dizalo na viši nivo konstantno i odluke, za razligu od cirkusa svanog Evroliga, itekako imaju smisla. Koliko je projekat dobar, najbolje pokazuje to što konstantno klubovi okreću leđa kancelariji Evrolige i dolaze FIBI. Galatasaraj, Unikaha, Darušafaka, Ritas, samo su neke od ekipa koje su igrale i Evroligu čak a sad su u Ligi šampiona.

Uz to što Liga šampiona privlači sve više krupnih imena, takmičenje radi i na popularizaciji košarke. Do skoro se na Rumuniju gledalo sa podsmijehom a sada je jedan Kluž na pobjedu od završnog turnira. Prošle sezone je Nimburk igrao završni turnir. Prometej je ove sezone bio hit dok nisu raspustili ekipu. Hit prošle sezone bila je i Bajićeva Igokea. Od kvalifikacija, ''Igosi'' su na kraju došli do toga da ih pobjeda dijeli od završnog turnira. 

U takmičenju konstantno ima i klubova iz ''malih'' košarkaških država. Prvak Danske, Kipra i sličnih država ima šansu da se takmiči. Takođe, postoje i kvalifikacije da bi neki timovi mogli ući u takmičenje. U mnogo više zemalja je takmičenje zastupljeno nego Evroliga.

Pored toga, i finansije su bitne. Evroliga je poptuno neprofitabilno takmičenje. Da bi je igrali, morate imati budžet od bar pet miliona (biće i povećana granica uskoro) a te pare ne možete ni sa titulom vratiti. U Ligi šampiona nema uslova oko budžeta a uz to, FIBA snosi sve troškove i klubovima se itekako isplati igrati ovo takmičenje.

A koliko je neko takmičenje ozbiljno, govori i posjeta u dvoranama. U Evroligi ove sezone nije bilo dvorane gdje je prosječna posjeta bila preko deset hilajda i u dosta njih je prosjek bio oko pet-šest hiljada. Sa druge strane, u nekim sredinama u LŠ se bukvalno traži karta više. Eto Kluž je protiv Ludvigsburga imao deset hiljada ljudi u dvorani. I ostale hale u četvrtfinalu su bile prepune a neke su takvi tokom većeg dijela sezone.

Svima je jasno da će se ovakva Evroliga srušiti prije ili kasnije jer evropska košarka nije profitabilna kao NBA pa da takav model može opstati. Sa druge strane, Liga šampiona sve više raste i nije nerealno da u budućnosti preuzme primat u odnosu na Evroligu. 

Neće se to desiti sledeće sezone a oni one tamo. Ali za par godina, uopšte nije nerealno da se desi.....